Verslag 9e conferentie van Maastricht   |   Juryrapporten   |   Organisatie   |   Financiën

Verslag 9e conferentie van Maastricht

In België gebeurde het gisteren, vandaag is Nederland aan de beurt: heel het systeem van ondersteuning en subsidiëring van het toneel gaat op de schop. Oude waarden verdwijnen om plaats te maken voor andere talenten. Als het goed gaat, levert het ons een nieuw perspectief en hopelijk nieuwe triomfen. Want was het Nederlandstalige theater in Vlaanderen en Nederland de laatste jaren niet enorm succesvol? Brachten we niet grote schrijvers voort, schitterende stukken, gloriërende acteurs en internationaal gelauwerde regisseurs? Baren we een bankzitter, of blijkt het gerenoveerde bestel straks een gouden wissel? Kortom, tellen wij straks onze zegeningen met verse trofeeën in de prijzenkast van het laaglandse toneel?

Dramaastricht vond  het hoog tijd om hier eens duchtig bij stil te staan en wijdde met “APPLAUS!” zijn negende Conferentie van Maastricht aan het succes van het Nederlandstalige Toneel.
Maken de opleidingen dat onderscheid of zijn het de regisseurs, de manier van produceren, de platte organisaties, de nieuwe schrijvers en het nieuwe repertoire, de acteurs, de vermenging van volks en verheven, de praktijk van reisvoorstellingen, de aandacht voor publieksbereik of voor educatie?

Voor speculaties over die succesfactoren en mogelijke antwoorden daarop nodigden we drie belangwekkende sprekers uit. Kopstukken die hun sporen in de theater- en cultuurwereld ruimschoots hebben verdiend en nog voldoende jaren mee gaan om dat nieuwe perspectief te (helpen) realiseren. Lawson sprak in zijn ouverture over de succesfactoren van het verleden cultuurbeleid en de toekomstige opgaven daaraan. De Bruyne stelde de vorige periode van autonome kunst tegenover de toekomstige verleidingen van de creatieve economie, terwijl Wevers de successtory belichtte vanuit het perspectief van de theatermaker en dat van de theaterdirecteur.

En we lieten de jonge makers aan het woord. Niet alleen letterlijk in interviews, maar vooral met hun voorstellingen. Speciaal voor APPLAUS! nodigde Dramaastricht de studenten van de academies van Gent en Maastricht uit om voorstellen in te dienen voor korte producties. Twee geselecteerde projecten beleefden hun première tijdens de conferentie en boden  stof tot napraten.  De ervaringen met de schrijfwedstrijd waren zonder meer positief, hoewel de voorbereidingstijd aan de krappe kant was. Zeker versterkte dit project de betrokkenheid van studenten van de Toneelacademies bij de conferentie. Van die zijde werd dit project zo positief beoordeeld, dat een voortzetting bij een volgende conferentie zeer zeker aan te bevelen is en wellicht de rode draad kan gaan vormen.

‘Die zijn eigen complimenten verdient is goed bezig’, schreef de destijds aanstormende schrijver Peer Wittenbols ooit voor NOORDELOOS. Deze uitspraak indachtig, regisseerden we met de uitreiking van de Edmond Hustinxprijs, schrijversprijs voor drama in de lage landen aan Maria Goos en de Visser-Neerlandia prijs voor drama graag zelf een deel van het APPLAUS!

Oude rotten, jonge honden, vakgenoten en een breed publiek in getale van ruim 100 waren aanwezig op deze  inspirerende negende conferentie van Dramaastricht.

Verslag 9e conferentie van Maastricht   |   Juryrapporten   |   Organisatie   |   Financiën